| FAQS: Dutch |
Ritual Abuse, Ritual Crime
|
|---|---|
 |
|
Ritual Abuse FAQ: Dutch
Ritueel misbruik, veel gestelde vragen.
Deel 1. Ritueel misbruik
* Wat is ritueel misbruik?
* Welke ideologieën worden er gebruikt om het misbruik te rechtvaardigen?
* Wie zijn de daders?
* Waar bestaat het misbruik uit?
* Wat zijn rituele feestdagen?
* Waarom geloven zo weinig mensen het bestaan van ritueelmisbruik?
* Wat zijn de symptomen van ritueel misbruik?
Deel 2. Cult.
* Wat is een cult?
* Wat zijn de karakteristieken van een cult?
* Wat is de functie van geheimhouding?
* Hoe behouden de leiders hun macht?
* Kun je organisaties noemen die beschouwd kunnen worden als een cult?
Deel 3. Meervoudigheid.
* Wat is dissociatie?
* Wat veroorzaakt dissociatie?
* Wat is en flashback?
* Wat is meervoudigheid?
* Wat is een alter?
* Wat is integratie?
Wat is ritueel misbruik?
Rituelen kom je overal in het dagelijks leven tegen de manier wanneer je iemand gezondheid wenst, iedere dag op dezelfde manier je sokken aan doen, buigen voor de koniging.
Ritueel misbruik is het systematisch sadistisch mishandelen van kinderen, volwassenen en dieren in een rituele setting. De groeps ideologie wordt gebruikt om het misbruik te rechtvaardigen en het misbruik wordt gebruikt om de groepsideologie hoog te houden. Iedere ideologie kan gebruikt worden om het misbruik te rechtvaardigen. Tegenwoordig staat het Satanisme het meest in de belangstelling.
Ritueel misbruik komt onder alle lagen van de bevolking voor toch zijn er in de literatuur drie groepen te onderscheiden:
1) familie of transgenerationele cult: volwassenen die als kind zelf door een satanische sekte zijn misbruikt en die nu hun eigen kinderen misbruiken, de traditie kan vele generaties terug gaan.
2) niet familair: groepen die niet door familie banden met elkaar verbonden zijn (behalve door de ideologie van de groep), die kinderen misbruiken. Kinderen kunnen "geronseld" worden op dagverblijven, scholen kerken en andere sociale groepen. Ook baren de vrouwen binnen de groep kinderen die ze "afstaan" om misbruikt te worden door de overige leden van de groep.
3) Ad hoc groepen: een aantal mensen die tezamen een nieuwe groep vormen met nieuwe ideologieën en rituelen. Adolescenten zijn erg gevoelig voor deze manier van groepsvorming.
Ritueel misbruik kan bestaan uit: lichamelijke, emotionele, geestelijke en seksuele misbruik. Lichamelijk misbruik in de vorm van: slaan, elektroschokken, martelingen, eenzame opsluiting, het gedwongen innemen van drugs en of alcohol, het gedwongen eten van faeces, urine bloed en sperma.
Emotionele mishandeling in de vorm van: het slachtoffer de schuld geven, het slachtoffer in double-bind posities plaatsen, en andere vormen van list en bedrog.
Seksueel misbruik in de vorm van: sadistische seks tussen kinderen en volwassenen en of dieren.
Geestelijke mishandeling in de vorm van: in het omdraaien van goed en kwaad, ‘pijn is fijn, bloed is goed’, ontken ing en het gebrek aan de vrijheid van het eigen denken.
De rituelen van een satanssekte dienen ertoe om in de plaats van geweten en het schuldgevoel een andere moraal te stellen, "doe wat je wilt je bent je eigen god" (geïntroduceerd door Aleister Crowly)
Rituelen worden uitgevoerd op zogenaamde satanische feestdagen waaronder: 31 December/januari (nieuwjaar), 17 januari (satanische braspartij), 2 februari of de eerste volle maan van Waterman (opname), 2 februari (kaarsbijeenkomst), 20/21 februari de zon komt de ram binnen (feest van de lente, Equinox), 19/24 april (voorbereiding op de offering), 30 april (groepsverkrachting), 1 mei of de eerste volle maan van de stier (Beltanne, rospartij), 31 juli/1-2 augustus of de eerste volle maan van de leeuw (Lammas, Lyghnassadh, Lunasa), 3 augustus (satanische braspartij), 20/21 september de zon komt binnen bij de weegschaal (herfstviering, Equinox), 31 oktober of de eerste volle maan van de schorpioen (Halloween, samhain), 22 december (zonnestilstand, solistic). Ook andere dagen worden aangegrepen om als feestdagen dienst te doen.
De Solistic en de Equinox vallen niet altijd precies op de 21 ste van de maand. Sommige dagen zoals Beltane en Sumhain worden over meerdere dagen gevierd. Sommige cult hebben datums die juist voor hen erg belangrijk zijn, zoals de verjaardag van de leider, of een speciaal jaar waarvan de numerologie erg belangrijk is bijvoorbeeld het jaar 2000.
Veel groepen maken gebruik van verschillende tradities uit verschillende religieuze overtuigingen. Santaria maakt gebruik van de Afrikaanse en de katholieke tradities. Satanisme maakt gebruik van heidense en christelijke overtuigingen.
Weinig mensen geloven het bestaan van ritueel misbruik omdat deze groepen erbij gebaat zijn dat hun activiteiten geheim blijven. Ze terroriseren hun slachtoffers waardoor deze hun mond houden. Ook is het voor de maatschappij moeilijk te begrijpen dat normen en waarden op zo’n extreme manier overtreden worden. Er zijn geen specifieke wetten die ritueel misbruik tegen kunnen gaan de wet voorziet wel in: moord, verkrachting, seksueel contact met kinderen en kinder pornografie. Het vervolgen van ritueel misbruik wordt bemoeilijkt omdat men denkt dat de slachtoffers niet geloofwaardig zijn omdat de meeste slachtoffers MPS hebben ontwikkeld.
Er moet tegen de daders opgetreden worden, maar de handen van therapeuten zijn vanwege hun beroepsgeheim gebonden. En de cliënten zijn bang omdat ze vaak nog steeds door de daders worden bedreigd.
Symptomen die voorkomen bij mensen met een ritueel misbruik verleden zijn: fobieën voor bepaalde objecten, fobieën voor symbolen die bij een bepaald ritueelhoren, voorbeelden van deze symbolen zijn: kruisen, pentagram, bepaalde kleuren (paars, zwart, rood), bepaalde nummers, bloed, elektriciteit, kisten, poppen, baby’s en bepaalde dieren.
Wat is een cult?
Het woord cult stamt af van cultureel en cultivatie, deze cultivatie beheerst binnen een cult het gedrag en de waarden die de mensen erop nahouden, normaal gesproken vindt dat plaats in een openlijke vorm, bij een cult gebeurd dit echter in een bedekte vorm in isolatie. Isolatie is het eerste criterium voor een cult, een cult is meer dan zomaar een organisatie die invloed uitoefent op het gedrag en de normen en waarden van mensen. Een cult gedijt bij geheimhouding, wanneer er geheimhouding is wordt er een mogelijkheid geschapen voor mishandeling en macht. Macht is de drug waardoor een cult leider goed gedijt. De uitoefening van macht en controle kan alleen als er geheimhouding bestaat.
Hitler hield de concentratie kampen ook geheim. Geheimhouding houdt de waarheid binnen.
De cult kunnen dingen doen zoals zij willen zolang niemand van de groep iets verteld, en omdat ze van de slachtoffers ook daders maken zijn ze verzekerd van deze geheimhouding, de leden worden geïndoctrineerd met angst als ze ook mar iets aan de buitenwereld vertellen zullen er de meest verschrikkelijke dingen met hun of met mensen in hun omgeving gebeuren. De leider van de cult behoud zijn macht over de leden door deze angst, dit gebeurd ook wil door middel van informatie controle, als er iets "goeds" met je gebeurd heb je dat te danken aan de cult, als er iets "slechts" met je gebeurd heb je dat te danken aan het feit dat je niet gehoorzaam bent geweest. Dit proces wordt ook wel mystieke manipulatie genoemd of magisch denken, dit is een perfect middel om de controle te behouden. Dit is een bijna perfecte cirkel van falen-veilig-schuld en schaamte voor de cult om de controle over hun slachtoffers te kunnen behouden. Het is een cirkel die moeiijk te doorbreken is, omdat de cult ervoor zorgt dat er geen informatie van buitenaf kan doordringen.
De straf die je ontvangt is voor je eigen bestwil, daarnaast wordt er van je verwacht dat je hen er voor bedankt omdat zij je de discipline bijbrengen die je nodig hebt.
Destructieve cult:
Soha Gakkai
The Church Universal and Trumphant
The Family (voorheen de Children of God)
Forum (voorheen EST)
Hara Krishna
The Unification Church (voorheen de Moonies)
Bubba Free John
Tony Alamo
The Way International
Brotherhood of the Spirit
Jehova Getuigen
3HO (gelukkig, gezellig & heilig)
Lyndon LaRouch
The Spirital Work
Word of Faith Church
Cult komen en gaan, sommigen splitsen zich op in verschillende organisaties, sommigen veranderen hun naam voornamelijk wanneer ze te maken hebben gehad met veel negatieve publiciteit. Cult die in de jaren ‘40 actief waren bestaan waarschijnlijk niet meer, maar de leden hebben andere organisaties opgezet zoals Jim Jones in de jaren ‘70 of de "Branch Davidians" in Wacco in 1993.
Sommige cult bestaan al vele generaties. Trans generationele cult zijn de oudste cult, de meest geheime en zijn erg moeilijk in kaart te brengen omdat de geheimhouding op verschillende manieren wordt afgedwongen.
Door deze cult worden wereldwijd de rechten van de mens geschonden. Cult hebben miljoenen leden over de hele wereld en per jaar komen daar duizenden bij, het aantal wat uiteindelijk ontsnapt ligt veel lager.
Deel 3 Dissociatie en meervoudigheid.
Wat is dissociatie?
Dissociatie is een afweermechanisme, een beschermende functie van het onbewuste waarmee voorkomen kan worden dat dingen in het bewustzijn kunnen komen die zo belastend zijn dat ze een ramp kunnen veroorzaken waardoor je niet meer zou kunnen functioneren.
Waardoor wordt dissociatie veroorzaakt?
Ernstige vormen van dissociatie worden veroorzaakt door het zich herhalend ernstig, chronisch misbruik voor het zesde levensjaar van het kind. Ook een ernstige traumatische ziekenhuis opname ondergaan op jonge leeftijd kan dissociatie veroorzaken.
Wat is meervoudigheid?
In de herziene uitgave van de DSM IV wordt de meervoudige persoonlijkheid als volgt omschreven:
A-- de aanwezigheid binnen een persoon van twee of meer van elkaar te onderscheiden persoonlijkheden of persoonlijkheidsvormen (elk met een eigen bewustzijn, deken en doen).
B-- ten minste twee van deze persoonlijkheden of persoonlijkheidsvormen bepalen regelmatig volledig het gedrag.
Beide criteria zijn belangrijk. Het eerste beschrijft de splitsing in de verschillende persoonlijkheden die elk een eigen leven leiden. Het tweede criterium maakt duidelijk waar het onderscheid ligt met veel andere mensen die bijvoorbeeld "een verborgen kind" in zich hebben en dat zich manifesteert.
Bij MPS nemen de persoonlijkheden op gezette tijden volledig de controle over het gedrag, denken en het lichaam over. Dat heeft tot gevolg dat de je vaak helemaal niet meer weet wat je denkt, dat je dingen zegt die je ‘zelf’ nooit zou zeggen en dat je dingen doet die je ‘zelf’ nooit zou doen. Meestal weet je ook niet dat de andere persoonlijkheden dingen buiten jou controle om hebben gedaan, dan hoor je van vrienden terug wat je een bepaalde periode hebt gedaan, je bent dan ‘tijd’ kwijt.
Wat betekent het om meervoudig te zijn?
Wat is er gebeurd, deze vraag stel ik me vaak. Ik weet niet wat èèn van de andere in de tussenliggende tijd heeft gedaan. Soms weet ik niet meer hoe ik thuis moet komen waar ik woon, hoor altijd stemmen in me hoofd, nooit is het eens stil, n het horen van die stemmen maakt me onzeker, doe het nooit goed, kan het ook niet iedereen naar de zin maken. Die stemmen waarvan ik nu weet dat ze bij andere persoonlijkheden horen vertellen me de waarheid, mijn waarheid? Ik heb er alles aan gedaan om die stemmen tot zwijgen te brengen, soms dronk ik me laveloos sla met me hoofd tegen de muur maar ze zijn hardnekkig, baby’s krijsen, peuters zeuren aan me hoofd dat ze willen spelen mannen stemmen maken gemene opmerkingen ze zijn er domweg kortom een veelstemmige eenzaamheid. Op zoek gaan naar verloren tijd en de angst als je achteraf merkt dat het lijf wel actief is geweest. Het ene been wil links en het andere been wil rechts met als gevolg een smak tegen de grond, te groot voor een fiets waar je normaal gesproken ze mee weg fietst.
Bang om in de spiegel te kijken zie allemaal verschillende gezichten gezichten die niet het mijne zijn, verschillende handschriften.
Altijd maar smoezen verzinnen voor de dingen die ik gedaan moet hebben maar die ik me niet kan herinneren, altijd op me hoede het put je op den duur uit. Het gevoel dat de wereld vol gevaar zit een wereld vol herinneringen.
Leven en werken met MPS.
In oktober 1993, ik was toen 32 jaar, ging ik in therapie, met voor mij vage klachten. Ik was chaotisch, vergat nogal eens iets, kon veel dingen tegelijk doen. Ik was altijd bezig, maar moe werd ik nooit.
De dag dat ik in therapie ging (ik had al eerder een afspraak met deze therapeute gemaakt, maar kon deze op de ččn of andere manier maar niet nakomen) had ik nooit kunnen weten, wat mij allemaal te wachten zou staan. Achteraf geien is dat maar goed ook. Ik had er geen idee van Dat ik drie jaar later nog in therapie zou zijn. Het enige dat ik op dat moment nog zeker wist, was, dat er toch wel wat met mij aan de hand moest zijn. De diagnose MPS werd gesteld en ik (wij) stonden aan het begin van een pijnlijke reis naar het interne verdriet.
Toen ik nog werkte was het naar mijn werk gaan vaak erg moeilijk. Ik lag in bed en was niet in staat om er uit te komen. Mijn lijf leek wel acht maten te groot en te zwaar om te bewegen. Intern hoorde ik wel van alles gebeuren, maar ik deed net, alsof ik het niet hoorde. Als mijn collega’s in die tijd al iets vermoed zouden hebben, hebben zij dit nooit uitgesproken. Ik begon er heel goed in te worden om de gaten in mijn geheugen toch opgevuld te krijgen, ik blufte me er steeds weer doorheen. Hoe mij dat toen gelukt is, is me tot op de dag van vandaag een raadsel.
De maanden van therapie werden al gauw jaren van therapie, waarin ik de diagnose MPS bleef ontkennen. Ik had geen herinneringen; ik wist alleen maar dat ik het als kind niet echt leuk had gehad. Dat men mij altijd al een typisch kind hadden gevonden met een hele rijkelijke fantasie. Ik kon geen MPS hebben. Ik bleef me verzetten tegen therapie. Sommige alters voelden zich bedreigd en weer anderen waren bang, maar tegelijkertijd nieuwsgierig omdat ze met die ‘praatmevrouw’ mochten praten. Mijn therapeute bleef proberen om naar binnen te komen, maar boze alters wilde het liefst de behandelkamer aan diggelen slaan en haar erbij, als het even kon. In mij dromen gooiden ze haar boekenkasten omver en zijn er al menige malen stenen door de ruiten gegooid (figuurlijk). En vaak is dat alles nog zo. Ik probeerde en probeer nu nog alles te rationaliseren, maar mijn therapeute geeft niet op. Wat ik heel erg in haar waardeer is haar geduld om steeds maar weer naarmijn twijfels te luisteren. Mijn verwarring is enorm en in gedachten heb ik het bijltje er al heel vaak bij neer gegooid Maar ik sta toch iedere keer bij haar voor de deur en ik blijf me afvragen hoe dat toch kan: hoe naďef kan een mens zijn?
In het begin van mijn behandeling durfde ik geen boeken over MPS te lezen maar na drie jaar therapie ben ik al heel wat boeken verder. Het lezen erover hielp en helpt mij om mijzelf te confronteren met mijn eigen waarheid. Ook hield ik dagboeken bij, maar omdat ik steeds zo schrok van al die verschillende handschriften is bijna iedereen de computer gaan gebruiken (alters schreven en schrijven nog steeds) en de kleintjes maken nog steeds tekeningen, die ze ook nog aan ‘mijn’ therapeute willen laten zien.
Het hebben van MPS doet pijn. Ik schaam me ervoor. Het hebben van MPS betekent weer afscheid moeten nemen; afscheid van normen en waarden; afscheid nemen van een wereld, waarin je dacht te geloven. Herinneringen zijn verwarrend en zaaien twijfel, terwijl ik verstandelijk weet dat ik dat niet moet doen. Angst is moeilijk te overwinnen en het voelt ‘gek’ om de controle kwijt te zijn. Het hebben van MPS zorgt ervoor, dat mijn gedachten maar rond blijven tollen, dat ik niet meer kan stoppen. Mijn lijf doet pijn en geeft mij het gevoel dat ik een trap in me maag heb gekregen. Maar er is niemand in mijn omgeving die dat gedaan zou kunnen hebben. Ik leer, door steeds terugkerende ‘plaatjes’ in me hoofd, wat er allemaal gebeurd is met mij. Deze ‘plaatjes’ gaan over ongelukkige kinderen, pijn verdriet en isolatie. In het begin snapte ik er niets van: ik begon lichaamsreacties te krijgen: ik begon lichamelijke pijn te voelen. En terwijl ik dat voelde dacht (en denk ik nog steeds): geef mij maar een portie dissociatie.
Ik blijf mij ertegen verzetten. Ik heb het vreemde gevoel, dat ik naar mezelf kijk en zie, hoe er woorden uit mijn mond komen, die ik nooit zou gebruiken.
Ik heb een hele grote bewondering voor die mensen, die de moed hebben om hun ‘vergeten pijn’ onder ogen te zien. Het zijn intelligente en gevoelige mensen. Ik ben hen dank verschuldigd, dat zij zich aan mij durven te laten zien, wie ze zijn en dat er, ondanks alles, nog zoveel vertrouwen kan zijn. De contacten die ik nu dan ook heb, zijn mij heel dierbaar en waardevol. Ik weet dat ik (wij) nog een lange weg te gaan hebben, wat ons ook vaak duidelijk gemaakt wordt door de therapeute, maar ik en wij zijn bereid die weg af te lopen, met heel veel vallen en opstaan. Soms schreeuw ik nog weleens, dat ik hen niet nodig heb en dat ze moeten opdonderen, maar ik word dan door iedereen behoorlijk teruggefloten. Met de hulp van een goede therapeuten en de onvoorwaardelijke steun van mijn vriendin en een netwerk van vrienden om ons heen moet het lukken.
Ik wens daarom iedere meervoudige persoonlijkheid de kracht en de moed toe om die lange weg te gaan. Ter afsluiting een klein stukje, dat onze filosoof heeft geschreven: "We zijn allemaal draden uit een groot vlechtwerk, we houden elkaar in evenwicht. Als er een draadje losraakt en daarna nog een is iedereen even de weg kwijt. Maar ondanks het feit dat we allemaal anders zijn heeft ons gedeelde lijden er een collectieve leefgemeenschap van gemaakt: we hebben elkaar nodig om te overleven."
Boeken:
Huber Michaela, Meervoudige persoonlijkheden. Een handboek voor overlevenden
van extreem geweld.
Hart, Onno v/d,Trauma, dissociatie, en hypnose.
Bijnsdorp, Liz, De 147 personen die ik ben.
Bijnsdorp, Liz, De stille terreur.
Schreiber, Flora Rheta, Sybil.
Lijnse, Joke & Collč Ton, Ik in meervoud. Over de dissociatieveidentiteitsstoornis
(voorheen MPS)
Herman Lewis, Judith, Trauma en herstel.
Chase, Truddi, Als konijn gilt.
Karle, Hellmut, De smerige leugen.
Casey, Francis Joan, Joan.
U kunt ons ook vinden op: http://utopia.knoware.nl/~tamar
Programmering dient meerdere doelen:
- het kind moet het gevoel krijgen dat ze "graag" slachtoffer wil zijn,
- het kind moet het gevoel krijgen dat ze alle opdrachten zonder weerstand
uitoefent.
- het kind moet zich minderwaardig voelen,
- het kind wordt zo geconditioneerd dat ze zichzelf moet verwonden bij een
bepaalde code,
- het kind wordt zo geconditioneerd dat ze bij bepaalde cue’s terug gaat
naar de cult, ook in het volwassen leven.
Vaak werken de daders ook met verdovende middelen om iemand zo murw te krijgen, dit gebeurd door alcohol en drugs en allerlei andere medicamenten, de slachtoffers raken verslaafd en dat bindt ze weer aan de cult.
Programmeren gebeurd ook door:
Lichamelijke mishandeling: slachtoffers krijgen elektroschoks toegediend, worden verkracht, worden aan handen en of voeten opgehangen, levend begraven, worden gedwongen tot het innemen van drugs en of alcohol, worden gedwongen tot het eten van sperma, bloed urine en ontlasting.
Geestelijke mishandeling: slachtoffers worden in zo’n positie gebracht dat ze nooit kunnen winnen: "je kunt kijken hoe deze kat doodgemarteld wordt; of je kunt hem zelf snel doomaken zodat de kat geen pijn heeft". Doel hiervan is om het slachtoffer te laten geloven dat ze bij de cult hoort en in wezen een slecht persoon is. Het is ook niet ongebruikelijk dat het slachtoffer zwanger gemaakt wordt om het kind vervolgens af te staan aan de cult. Kinderen worden gedwongen om ander kinderen seksueel te misbruiken voor pornografische doeleinden waarmee ze later gechanteerd kunnen worden.
Er wordt door de cult gezegd "ik hou van je of ik help je" tijdens het martelen later zullen dezelfde woorden extreme paniek veroorzaken. Een slachtoffer kan verdoofd worden, en later wakker worden met bloed op haar buik terwijl er verteld wordt dat er een bom in haar geplant is die zal ontploffen als ze iets vertelt. Een meisje wordt verkracht terwijl er tegelijkertijd wordt verteld dat Satan het doet, en dat ze Satans kind zal baren. Cult zullen ook de realiteitszin verstoren door zich als priester, politieman, vrouw of Mickey Mouse te verkleden, het kind leert hierdoor dat iedereen een lid van de cult kan zijn, en dat daarom niemand buiten de cult te vertrouwen is.
Wie zijn er bij betrokken.
Iedereen kan bij een cult betrokken zijn. Meestal is ččn van de ouders erbij betrokken in sommige gevallen is er een hele familie bij betrokken (trans generationele cults) Het kan een georganiseerde groep zijn maar ook een heterogeen georganiseerde groep, sommige werken ook internationaal. Autoriteits figuren zijn er ook vaak bij betrokken, het kind wordt op zo’n manier geleerd dat het de volwassenen moet vertrouwen vaak is dit dezelfde volwassenen die het kind martelen. Soms heeft de groep ook de beschikking over "dokters" voor het toedienen van medicatie en het uitvoeren van "magische operaties".
Kinderen zwijgen omdat ze bang zijn om vermoordt te worden, en uit schaamte over de dingen de ze gedwongen hebben moeten ondergaan. Het kind is te jong om te begrijpen dat het een keus heeft en voelt zich tot in het extreme verantwoordelijk voor de beslissingen die het gedwongen heeft moeten nemen.
Waarschuwende signalen zijn: extreme angst om naar de badkamer o toilet te gaan, problemen met het eten van bepaald voedsel (rood vlees), angst voor bepaalde kleuren (rood, zwart, paars) nachtmerries. Het verradelijke van deze signalen is dat deze ook voor kunnen komen bij kinderen die de kans krijgen om zich normaal te ontwikkelen.
Veel mensen vragen zich af of het "echt" gebeurd, denken dat slachtoffers lijden aan het False Memory Syndroom. Ritueel misbruik overtreedt alle normen en waarden van de maatschappij, het is ook moeilijk voor te stellen dat het vaker voorkomt dan men zou denken.
De maatschappij heeft er veel energie in gestoken om slachtoffers niet te geloven. Het idee dat ritueel misbruik bestaat is te erg. Hetzelfde zag men gebeuren toen er meer openlijk over incest gepraat kon worden, omdat mensen denken dat het niet gebeurd en door de slachtoffers in diskrediet te brengen bestaat het niet. Geen overtuigend bewijs, dus massahysterie. Accepteren dat ritueel misbruik bestaat is de eerste stap vooruit.
Veel slachtoffers hebben hun herinneringen verdrongen en hebben MPS ontwikkelt als defensiemiddel tegen het overweldigende trauma. Herinneringen komen in de vorm vam associaties, die de slachtoffers vaak als flashback ervaren en die door prikkels uit het dagelijkse leven worden opgewekt (geur, of iets dergelijks) Of ze komen tijdens de slaap in de vorm van nachtmerries.
Slachtoffers hebben last van:
-post traumatische stress door het trauma,
-flashbacks, terugkerende beelden over het misbruik, mede daardoor kan ze
in een schok raken,
-veel moeite met het vertouwen van mensen waaronder de therapeut, omdat
het slachtof fer al jong is aangeleerd dat niemand buiten de cult te vertrouwen
is,
-automutilatie doormiddel van snijden, branden enz.,
-meerdere persoonlijkheden, MPS.
Als je erover nadenkt zijn deze reacties heel normaal, de geest heeft ondanks alles geprobeerd te overleven!
Het duurt lang voordat iemand accepteert dat hij of zij slachtoffer is van ritueel misbruik. Vertrouwen is een moeilijk punt immers het aangeleerde gedrag zegt dat niemand buiten de cult te vertrouwen is. Angst om erover te praten is immens, het slachtoffer zal zich mede door toedoen van de andere persoonlijkheidsdelen regelmatig afvragen of haar therapeut ook bij de cult hoort, haar van het tegendeel proberen te overtuigen heeft weinig nut omdat de slachtoffers te maken hebben gehad met "valse therapeuten" (cult leden die zich voordoen al therapeut), het is dus logisch dat ze uiterst voorzichtig zal zijn. Het is goed om in gedachten te houden dat sommige woorden (dit geldt overigens ook voor niet ritueel misbruik slachtoffers) een heel andere betekenis hebben bijvoorbeeld: liefde is haat, troosten is pijn. Voor een slachtoffer betekent "ik wil je helpen ik ga je pijn doen".
Slachtoffers van ritueel misbruik voelen zich erg geďsoleerd, omdat maar zo weinig mensen geleven in het bestaan ervan is de therapeut vaak de enige met wie ze er over kan praten. Mede door het gevoel dat ze in gevaar zijn zullen ze contact met andere mensen mijden.
Grootste probleem is de doorgaande programmering, slachtoffers van ritueel misbruik zijn getraind om te reageren op externe stimuli, voorbeelden hiervan zijn: steeds opgebeld worden, als je opneemt wordt er neergelegd. Iemand die je opbelt en zegt "ik hou van je", hete ontvangen van ansichtkaarten en bepaalde tonen kunnen allemaal verschillende programma’s in het werk stellen om terug te gaan naar de cult. Het negeren van deze boodschappen houdt in vechten voor je leven, en je tegelijkertijd extreem angstig en machteloos voelen. Ook zijn er zogenaamde terugroep jaren (27, 30, 33). Het slachtoffer moet als het deze leeftijden heeft bereikt terug of zich zelf doden.
Slachtoffers worden ook geplaagd door de zogenaamde "survivor quilt", ze zullen het gevoel hebben dat ze geen recht hebben om te leven, dat ze door en door "rot" zijn. Als het slachtoffer zich begint te herinneren en realiseren dat ze heeft meegedaan aan criminele en satanische praktijken kunnen er intense schuldgevoelen onstaan. De therapeut moet haar helpen beseffen dat ze een slachtoffer was en niet uit vrije wil handelde. Het wordt nog moeilijker als het slachtoffer merkt dat er delen plezier beleefde aan het pijn doen van andere. De therapeut moet haar begeleiden in het accepteren dat deze gevoelens beschouwd moeten worden als afwerings vormen om zich aan te passen aan een zieke omgeving, het was een manier om ergens bij te horen. De waarheid is dat ieder kind eerder voor het leven dan de dood kiest, ze worden ten tijde van het misbruik voor deze onmenselijke keuzes gesteld.
Voorkomende programma’s bij ritueel misbruik slachtoffers.
1- "Snijprogramma’s".
Kinderen hebben geleerd hoe en waar ze moeten snijden. Deze programma’s zijn bedoeld als straf en of waarschuwing om niets over de cult te verraden.
2-"Brandprogramma’s".
Hier geldt hetzelfde als bij de snijprogramma’s, veel voorkomende brandwonden zijn: sigaret brandwonden, hete metalen, en wonden veroorzaakt door vlambare chemicaliën.
3-"Zelfpijnigprogramma’s".
Programma’s die bij slachtoffers voorkomen zijn: in scene gezette auto-ongelukken, niet mogen eten, niet mogen slapen, geen noodzakelijke medicatie mogen nemen, de eigen beenderen breken, vooral de vingers en handen.
Dodelijke programma’s.
1-Zelfmoordprogramma’s.
Wanneer het slachtoffer of de therapeut te dicht bij het traumatische materiaal komt is er altijd de dreiging van suďcide. Deze programma’s komen in alle slachtoffers voor, meestal zijn er meerdere suďcide programma’s aanwezig.
2-Sluipmoordprogramma’s.
Als iemand in de omgeving van het slachtoffer (dit kan een partner maar ook de therapeut zijn) te dicht bij het traumatisch materiaal komt kan het slachtoffer getriggerd worden om deze persoon te vermoorden.
Terugroep programma’s.
1-Rapporteer programma’s.
Slachtoffers zijn zo geprogrammeerd om regelmatig terug te rapporteren aan de cult over hun vooruitgang in bijvoorbeeld therapie, maar het kan ook gewoon over het dagelijksleven gaan. Deze programma’s zijn gerelateerd aan tijd of datum (iedere volle maan, nieuwe maan, en of cult feestdagen). Deze programma’s houden de cult op de hoogte van het dagelijks leven van het slachtoffer. Ook zijn deze programma’s bedoeld om het slachtoffer voor bepaalde rituelen terug te roepen om de slachtoffers verder te programmeren.
2-Toegangsprogramma’s.
Deze programma’s zijn bedoeld om toegang te krijgen tot het systeem van het slachtoffer, door speciaal voor de cult gecreëerde persoonlijkheidsdelen.
3-Herinneringsprogramma’s.
Deze programma’s zijn bedoeld om het slachtoffer eraan te herinneren dat hij of zij toebehoort aan de cult. Deze programma’s dienen ervoor om opnieuw angst te programmeren.
Scrambling programma’s.
Deze programma’s zijn bedoeld om het systeem van het slachtoffer door de war te gooien. Speciaal gecreëerde persoonlijkheidsdelen zijn zodanig geprogrammeerd om als stoorzender op te treden. Door deze programma’s worden bijvoorbeeld de woorden van de therapeut door deze programma’s verstoord waardoor er verkeerde informatie binnenkomt. Het kan voorkomen dat de therapeut niet herkend wordt en als beangstigend wordt ervaren.
Overweldigingsprogramma’s.
Deze programma’s zijn bedoeld om het slachtoffer te overladen met traumatisch materiaal. Deze programma’s ondermijnen het dagelijks functioneren van het slachtoffer, dit gaat gepaard met symptomen van post-traumatische stress.
Herhalingsprogramm’s.
Herinneringen worden opnieuw gedissocieerd. Het kan voorkomen dat een therapeut het werk van de vorige sessie opnieuw moet doen. Dit programma moet geneutraliseerd zijn voordat men met het traumatische materiaal aan de gang kan.
Bedekprogramma’s.
Deze programma’s zijn bedoeld om het slachtoffer in diskrediet te brengen. Dit zijn geprogrammeerde herinneringen om de echte herinneringen aan ritueel misbruik te bedekken.
Shutdownprogramma’s.
Deze programma’s zorgen ervoor dat het slachtoffer stopt met praten om zo geen verdere informatie prijs te geven.
Verbal responseprogramma’s.
Deze programma’s zijn ontwikkeld om acceptabele antwoorden op de vragen van de therapeut te geven. Deze programma’s worden door extreme pijn geleerd door het slachtoffer. De cult programeur blijft ččn en dezelfde vraag herhalen net zo lang tot het slachtoffer het goede antwoord heeft gegeven.
Nachtmerrieprogramma’s.
Deze lijken erg veel op de overweldigings programma’s. Deze programma’s zijn bedoeld om te pijnigen en worden geactiveerd als er verboden materiaal wordt prijs gegeven.
Isolatieprogramma’s.
Het kan dat in het systeem van het slachtoffer bepaalde persoonlijkheidsdelen geďsoleerd worden van coöperatieve persoonlijkheidsdelen, zodat er onderling geen informatie door gegeven kan worden. Ook kan het voorkomen dat het slachtoffer zich terug trekt uit het sociale leven, door zich zelf te isoleren van mensen die haar of hem willen helpen.
Snelle switch programma’s.
Persoonlijkheidsdelen onderling kunnen niet lang genoeg de controle over het dagelijks leven behouden waardoor het functioneren onmogelijk wordt.
Andere programma’s die ook in slachtoffers geobserveerd zijn, zijn: niet kunnen zien, niet voor zichzelf kunnen denken, al het vertouwen in de therapeut verliezen.
Conclusie.
Let op tekenen die kunnen wijzen op een meervoudige persoonlijkheids stoornis, praat erover, zorg ervoor dat de diagnose MPS meer bekendheid krijgt dat het niet meer gezien wordt als curiositeit. Help het slachtoffer de realiteit te accepteren ook al raakt u aan de grenzen van wat u kunt verdragen. Vaak zullen er geen woorden zijn voor het kwaad dat mensen aangedaan wordt, maar u zult merken dat u bereidheid om de ander bij te staan niet in woorden uit te drukken valt.
|
